۱۳۸۹/۶/۸, ۰۸:۰۵ عصر
تاریخچه ی قانونگذاری در زمینه ی ایمنی:
اولین مقررات در زمینه ی ایمنی به اعلامیه ی وزارت کشور بر می گردد که در خلال جنگ جهانی دوم (سال 1320 شمسی)با هدف نجات و حفظ جان مردم در مقابل بمباران هوایی صادر گردید.
در اولین قانون بلدیه در سال 1325 هجری قمری وظایفی برای اقدام در مقابل آتش سوزی و سایر بلایای طبیعی پیش بینی شد و لایحه ی حفاظت فنی در این خصوص در سال 1334 به تصویب رسید.
در سال 1335 اتحادیه ی شهرداری های ایران تأسیس شد.
با تصویب قانون کار در سال 1337 حفاظت فنی و بهداشت و بازرسی کار از طریق تشکیل شورای عالی حفاظت فنی مورد توجه قرار گرفت و این شورا از سال 1338 لغایت 1357 آیین نامه های مختلفی را در زمینه های فرعی مربوط به حفاظت فنی محیط کار به تصویب رساند.
در همان سال در دایره ی فنی اداره ی کل امور شهرداری های وزارت کشور یک مهندس برای رسیدگی به پیشگیری از بروز حریق منصوب گردید.
در سال 1347 که قانون شهرداری اصلاح گردید در بندهای 14 و 20 ماده ی 55 اتخاذ تدابیر لازم برای رفع خطر از معابر و ساختمان های شهر و نیز تشخیص و رفع مزاحمت های صنایع مورد قرار گرفت.
قانون پیشگیری و مبارزه با خطر سیل در سال 1348 به تصویب رسید.
از سال 1347 تا 1378 سازمان های آتش نشانی دارای اساسنامه نبودند و زیر نظر شهرداری ها تحت عنوان واحد مشغول انجام وظیفه بودند .با پیروزی انقلاب اسلامی ایران دفتر برنامه ریزی عمرانی معاونت هماهنگی عمرانی وزارت کشور اقدام به جمع آوری آمار آتش نشانی شهرهای کشور نمود و گردهمایی های مدیران آتش نشانی های شهرهای بزرگ را تشکیل داد و ضرورت ثبت آمارهای آتش سوزی و تحلیل کاربردی بانک اطلاعات آتش نشانی را خاطر نشان کرد.به این صورت دبیرخانه ی ستاد هماهنگی امور ایمنی و آتش نشانی کشور راه اندازی شد.
با راه اندازی دبیرخانه ضرورت وجود اساسنامه برای سازمان های آتش نشانی ایجاد شده و اساسنامه ی آتش نشانی تعریف و وظایف آن مشخص گردید.
تاریخچه ی شهرداری در 12 خرداد 1286 در نخستین دوره ی مجلس شورای ملی مشروطه به تصویب رسید که دارای 5 فصل و 108 ماده می باشد که حکم تأسیس بلدیه در شهرها شد.
اولین مقررات در زمینه ی ایمنی به اعلامیه ی وزارت کشور بر می گردد که در خلال جنگ جهانی دوم (سال 1320 شمسی)با هدف نجات و حفظ جان مردم در مقابل بمباران هوایی صادر گردید.
در اولین قانون بلدیه در سال 1325 هجری قمری وظایفی برای اقدام در مقابل آتش سوزی و سایر بلایای طبیعی پیش بینی شد و لایحه ی حفاظت فنی در این خصوص در سال 1334 به تصویب رسید.
در سال 1335 اتحادیه ی شهرداری های ایران تأسیس شد.
با تصویب قانون کار در سال 1337 حفاظت فنی و بهداشت و بازرسی کار از طریق تشکیل شورای عالی حفاظت فنی مورد توجه قرار گرفت و این شورا از سال 1338 لغایت 1357 آیین نامه های مختلفی را در زمینه های فرعی مربوط به حفاظت فنی محیط کار به تصویب رساند.
در همان سال در دایره ی فنی اداره ی کل امور شهرداری های وزارت کشور یک مهندس برای رسیدگی به پیشگیری از بروز حریق منصوب گردید.
در سال 1347 که قانون شهرداری اصلاح گردید در بندهای 14 و 20 ماده ی 55 اتخاذ تدابیر لازم برای رفع خطر از معابر و ساختمان های شهر و نیز تشخیص و رفع مزاحمت های صنایع مورد قرار گرفت.
قانون پیشگیری و مبارزه با خطر سیل در سال 1348 به تصویب رسید.
از سال 1347 تا 1378 سازمان های آتش نشانی دارای اساسنامه نبودند و زیر نظر شهرداری ها تحت عنوان واحد مشغول انجام وظیفه بودند .با پیروزی انقلاب اسلامی ایران دفتر برنامه ریزی عمرانی معاونت هماهنگی عمرانی وزارت کشور اقدام به جمع آوری آمار آتش نشانی شهرهای کشور نمود و گردهمایی های مدیران آتش نشانی های شهرهای بزرگ را تشکیل داد و ضرورت ثبت آمارهای آتش سوزی و تحلیل کاربردی بانک اطلاعات آتش نشانی را خاطر نشان کرد.به این صورت دبیرخانه ی ستاد هماهنگی امور ایمنی و آتش نشانی کشور راه اندازی شد.
با راه اندازی دبیرخانه ضرورت وجود اساسنامه برای سازمان های آتش نشانی ایجاد شده و اساسنامه ی آتش نشانی تعریف و وظایف آن مشخص گردید.
تاریخچه ی شهرداری در 12 خرداد 1286 در نخستین دوره ی مجلس شورای ملی مشروطه به تصویب رسید که دارای 5 فصل و 108 ماده می باشد که حکم تأسیس بلدیه در شهرها شد.