۱۳۸۷/۱/۱۸, ۰۷:۴۲ صبح
محدود سازی
تکنیک های قابل استفاده جهت جلوگیری از ورود کاربر به محدوده خطر سقوط (اصل کنترل):
لنیارد + هارنس استقرار در حین کار: طول لنیارد با توجه به لزوم جلوگیری از ورود کاربر به محدوده خطر سقوط انتخاب می گردد.
جلوگیری از سقوط
بررسی خطرات مربوط به سقوط
یک سیستم جلوگیری از سقوط باید:
• فاصله لازم برای توقف سقوط را کاهش دهد؛
• برای کاهش شوک وارده به بدن انسان، انرژی را جذب نماید؛
• مصدوم را در موقعیتی قرار دهد که اثرات تعلیق و بی حرکت وی کاهش یابد.
1 - برخورد با یک شیء یا زمین
محاسبه میزان فاصله ایمنی مورد نیاز ضروری است.
فاصله ایمن، فاصله کاربر تا زمین برای جلوگیری از برخورد وی با هرگونه مانع حین سقوط می باشد: لطفا به شکل مراجعه نمایید.
نکات قابل ملاحظه:
• طول لنیارد یا جاذب های انرژی نباید بیش از 2 متر باشد.
• مسافت طی شده حین سقوط باید به حداقل کاهش یابد.
• محاسبه فاصله ایمنی براساس سیستم مورد استفاده مانند لنیارد، جاذب انرژی، ابزار جلوگیری از سقوط، قرقره اینرسی و غیره متفاوت خواهد بود.
2 - نیروی ضربه
در حین سقوط، تحت هیچ شرایطی نباید نیروی ضربه بیش از KN 6 به کاربر وارد شود. برای اطمینان از این امر دو روش وجود دارد:
• اطمینان از اتصال دائمی لنیارد به نقاط تکیه گاه در بالای سر کاربر جهت حداقل نمودن مسافت طی شده حین سقوط و نیروی ضربه ناشی از سقوط.
• در صورتی که امکان کاهش مسافت سقوط وجود نداشته باشد، باید از جاذب های شوک استفاده نمود؛ متداول ترین تجهیزات حفاظت شخصی (PPE) جذب کننده انرژی عبارتند از جاذب های انرژی و سیستم های طناب دینامیک.
3 - تعلیق بدون حرکت: وخیم تر نمودن شرایط مصدوم
سیستم جلوگیری از سقوط برای به حداقل رساندن نیروی جاذبه بر بدن انسان در صورت سقوط طراحی شده است (کاهش نیروی ضربه، جلوگیری و یا کاهش شدت برخورد با اشیاء). علی رغم اقدامات یاد شده، پیامدهای سقوط اغلب وخیم می باشند.
معلق ماندن به صورت بی حرکت در هارنس، بدون درنظر گرفتن مدل آن می تواند به مشکلات فیزیولوژیکی جدی منجر شود.
فردی که در حالت هوشیاری در وضعیت تعلیق طولانی مدت قرار می گیرد با مشکلات مذکور موجه نخواهد شد زیرا وی مرتبا در هارنس جابجا شده و نقاط تماس تغییر می کنند.
نتیجه: گرو ه ها باید آموزش داده شده، تمرین کرده و مستقل باشند تا بنوانند کاربر بیهوش یا مصدومی را که قادر به نجات خود نمی باشد، از خطر نجات دهند.
در صورت استفاده کاربر از جاذب انرژی 1.5 متری ABSORBICA-I (شامل کارابین ها):
حداقل فاصله ایمنی مورد نیاز 4.35 متر می باشد.
دسترسی با طناب
در صورت عدم امکان استفاده از سازه برای حرکت , کار روی طناب به دو سیستم تکیه گاه جداگانه نیاز دارد:
• سیستم استقرار و حرکت: طناب کار و تجهیزات استقرار و حرکت (گیره طناب، ابزارهای فرود و غیره)؛ امکان حرکت در جهت های بالا و پایین و استقرار در محدوده فعالیت
• سیستم جلوگیری از سقوط متشکل از طناب ایمنی و ابزار متحرک جلوگیری از سقوط که در هنگام حرکت کاربر به اطراف وی را محافظت می نماید.
فاکتور های سقوط
فاکتورهای سقوط شدت نسبی سقوط را بیان می کنند. این فاکتور ارتباط میان مسافت طی شده حین سقوط و طنابی است که برای جذب نیروی ضربه ناشی از سقوط موجود می باشد. این فاکتورها با استفاده از معادله زیر محاسبه شده اند:
فاکتور سقوط = مسافت طی شده حین سقوط/طول طناب یا تسمه مورد استفاده در سیستم.
تکنیک های قابل استفاده جهت جلوگیری از ورود کاربر به محدوده خطر سقوط (اصل کنترل):
لنیارد + هارنس استقرار در حین کار: طول لنیارد با توجه به لزوم جلوگیری از ورود کاربر به محدوده خطر سقوط انتخاب می گردد.
جلوگیری از سقوط
بررسی خطرات مربوط به سقوط
یک سیستم جلوگیری از سقوط باید:
• فاصله لازم برای توقف سقوط را کاهش دهد؛
• برای کاهش شوک وارده به بدن انسان، انرژی را جذب نماید؛
• مصدوم را در موقعیتی قرار دهد که اثرات تعلیق و بی حرکت وی کاهش یابد.
1 - برخورد با یک شیء یا زمین
محاسبه میزان فاصله ایمنی مورد نیاز ضروری است.
فاصله ایمن، فاصله کاربر تا زمین برای جلوگیری از برخورد وی با هرگونه مانع حین سقوط می باشد: لطفا به شکل مراجعه نمایید.
نکات قابل ملاحظه:
• طول لنیارد یا جاذب های انرژی نباید بیش از 2 متر باشد.
• مسافت طی شده حین سقوط باید به حداقل کاهش یابد.
• محاسبه فاصله ایمنی براساس سیستم مورد استفاده مانند لنیارد، جاذب انرژی، ابزار جلوگیری از سقوط، قرقره اینرسی و غیره متفاوت خواهد بود.
2 - نیروی ضربه
در حین سقوط، تحت هیچ شرایطی نباید نیروی ضربه بیش از KN 6 به کاربر وارد شود. برای اطمینان از این امر دو روش وجود دارد:
• اطمینان از اتصال دائمی لنیارد به نقاط تکیه گاه در بالای سر کاربر جهت حداقل نمودن مسافت طی شده حین سقوط و نیروی ضربه ناشی از سقوط.
• در صورتی که امکان کاهش مسافت سقوط وجود نداشته باشد، باید از جاذب های شوک استفاده نمود؛ متداول ترین تجهیزات حفاظت شخصی (PPE) جذب کننده انرژی عبارتند از جاذب های انرژی و سیستم های طناب دینامیک.
3 - تعلیق بدون حرکت: وخیم تر نمودن شرایط مصدوم
سیستم جلوگیری از سقوط برای به حداقل رساندن نیروی جاذبه بر بدن انسان در صورت سقوط طراحی شده است (کاهش نیروی ضربه، جلوگیری و یا کاهش شدت برخورد با اشیاء). علی رغم اقدامات یاد شده، پیامدهای سقوط اغلب وخیم می باشند.
معلق ماندن به صورت بی حرکت در هارنس، بدون درنظر گرفتن مدل آن می تواند به مشکلات فیزیولوژیکی جدی منجر شود.
فردی که در حالت هوشیاری در وضعیت تعلیق طولانی مدت قرار می گیرد با مشکلات مذکور موجه نخواهد شد زیرا وی مرتبا در هارنس جابجا شده و نقاط تماس تغییر می کنند.
نتیجه: گرو ه ها باید آموزش داده شده، تمرین کرده و مستقل باشند تا بنوانند کاربر بیهوش یا مصدومی را که قادر به نجات خود نمی باشد، از خطر نجات دهند.
در صورت استفاده کاربر از جاذب انرژی 1.5 متری ABSORBICA-I (شامل کارابین ها):
حداقل فاصله ایمنی مورد نیاز 4.35 متر می باشد.
دسترسی با طناب
در صورت عدم امکان استفاده از سازه برای حرکت , کار روی طناب به دو سیستم تکیه گاه جداگانه نیاز دارد:
• سیستم استقرار و حرکت: طناب کار و تجهیزات استقرار و حرکت (گیره طناب، ابزارهای فرود و غیره)؛ امکان حرکت در جهت های بالا و پایین و استقرار در محدوده فعالیت
• سیستم جلوگیری از سقوط متشکل از طناب ایمنی و ابزار متحرک جلوگیری از سقوط که در هنگام حرکت کاربر به اطراف وی را محافظت می نماید.
فاکتور های سقوط
فاکتورهای سقوط شدت نسبی سقوط را بیان می کنند. این فاکتور ارتباط میان مسافت طی شده حین سقوط و طنابی است که برای جذب نیروی ضربه ناشی از سقوط موجود می باشد. این فاکتورها با استفاده از معادله زیر محاسبه شده اند:
فاکتور سقوط = مسافت طی شده حین سقوط/طول طناب یا تسمه مورد استفاده در سیستم.
![[تصویر: ws-lan14.jpg]](http://www.koohveisi.com/wat/ws-lan14.jpg)
